Poronieniem nazywa się utratę ciąży do 22 tygodnia jej trwania.

Poronienie samoistne jest najczęstszą z komplikacji ciążowych. Około 1/4 wszystkich kobiet, które kiedykolwiek były w ciąży, przeszły jedno lub więcej strat ciąży do 22 tygodnia.

Częstość poronień jest zależna od wieku ciążowego. Najwięcej ciąż roni się przed implantacją (ok. 50% – poronienie odbywa się w terminie miesiączki) i zaraz po implantacji (12-24% – poronienie objawia się jako opóźniona o kilka dni miesiączka). Po 8 tygodniu ciąży ryzyko poronienia spada do 10%. Gdy USG pokaże czynność serca zarodka, ryzyko poronienia spada do 3%. Po 13-tym tygodniu ciąży roni się tylko 1-2% wszystkich ciąż.

Do przyczyn poronień zalicza się:

  • przyczyny genetyczne (często, gdy występują poronienia nawykowe – 3 następujące po sobie poronienia bez innej przyczyny)
  • przyczyny hormonalne
  • przyczyny anatomiczne (wrodzone wady macicy, zrosty wewnątrzmaciczne, niewydolność szyjki macicy, mięśniaki macicy, endometrioza miednicy mniejszej)
  • przyczyny immunologiczne (często przy poronieniach nawykowych)
  • infekcje (najczęstszymi zakażeniami prowadzącymi do poronień są różyczka, opryszczka, cytomegalia, zapalenie ślinianek, odra, bakteriemie i toksemie przy bardzo wysokiej temperaturze ciała)
  • zaburzenia metaboliczne (choroby tarczycy, cukrzyca)
  • czynniki toksyczne (alkohol, tytoń, niektóre leki, skażenie środowiska)
  • silne stresy psychiczne, długotrwałe napięcie, wstrząs spowodowany np. śmiercią bliskiej osoby
  • wiek kobiety (u kobiet przed 35 rokiem życia wynosi 6,4%, a u kobiet po 40 roku życia wynosi 50%)

Objawami zagrażającego poronienia są

  1. bóle w podbrzuszu (bóle, drętwienie, ciążenie w podbrzuszu)
  2. epizod plamienia/krwawienia
  3. klinicznie – rozwarcie szyjki macicy i obkurczona macica

Wczesne wykrycie poronienia zagrażającego i szybka interwencja medyczna dają duże szanse na uratowanie ciąży.

Aby zatrzymać poronienie, stosuje się szeroką gamę leków rozkurczowych, przeciwbólowych i uspokajających. Na oddziale patologii ciąży kobieta z zagrażającym poronieniem powinna poddać się reżimowi łóżkowemu, który oznacza bezwzględne leżenie w łóżku (łącznie z toaletą na basenie w łóżku), powinna ograniczyć gwałtowne ruchy, napinanie mięśni brzucha oraz nie powinna dotykać swojego brzucha (każdy dotyk może pobudzać skurcze macicy). Badanie ginekologiczne, które wykazuje, iż szyjka macicy się nie rozwiera, lub rozwieranie zatrzymało się na 2 cm, jest dobrym znakiem dla dalszego leczenia.

Dziecko urodzone do 22 tygodnia ciąży w obecnej dobie medycyny nie ma szans na przeżycie. Poronienie jest ciężkim przeżyciem w życiu każdej kobiety, każda kobieta po takiej stracie powinna mieć szanse na przeżycie żałoby na swój sposób. Zarodek (do 8 tygodnia ciąży) lub płód (po 8 tygodniu) jest dla każdej kobiety jej dzieckiem i ma ona prawo do poszanowania godności jej i jej dziecka. Warto po stracie dziecka zachować pamiątki po nim – zdjęcia USG, kartę ciąży, pukiel włosów, i mieć w domu specjalne miejsce przeznaczone na te drobiazgi.

Zdiagnozowana przyczyna poronienia daje możliwość wyleczenia konkretnej choroby, która je spowodowała i co zapobiegnie stracie kolejnej ciąży.

Dla Rodziców po stracie powstało wiele miejsc wsparcia, między innymi portal „dlaczego”.